Nagsisimula ang isang kasuotan bilang serye ng mga desisyon. Hugis, proporsyon, materyal, konstruksyon, pagpapahayag.
May mga bagay na pinapasimple hanggang sa kanilang esensya. Ang iba ay dinadala hanggang sa sukdulan. Hindi layunin sa sarili ang pagpipigil o ang labis.
Hinango ang pangalan mula sa reductio ad absurdum — isang paraan ng pangangatwiran na sumusubok sa isang proposisyon sa pamamagitan ng pagsunod dito hanggang humantong sa kontradiksyon.
Bukas sa pagtatanong ang bawat palagay. Walang tinatanggap dahil lamang ito ay pamilyar, inaasahan, o nakagawian na.
Maaaring mawala ang isang tahi dahil wala itong silbi. Maaaring sakupin ng isang grapiko ang buong kasuotan dahil ang presensya nito mismo ang punto.
Walang itinakdang estetika.
